Treść ładuje się...
Jaroslav Moravčík

Jaroslav Moravčík / Reżyser

Jaroslav Moravčík jest czołowym słowackim choreografem i reżyserem. W ciągu swojej dotychczasowej kariery współpracował z wieloma profesjonalnymi  tanecznymi oraz teatralnymi zespołami, z telewizją i filmem. Sporą część życia poświęcił zespołowi „SĹÚK” („Słowacki Ludowy Zespół Artystyczny”). Zaczynał jako tancerz, stopniowo awansował na głównego choreografa i prezesa rady artystycznej. Jaro Moravčík zyskał też bogate doświadczenia za granicą; siedem lat był szefem zespołu baletowego w autriackim Morbischi. Obecnie jest artystą niezależnym, prowadzi zespół taneczny Atašé, specjalizujący się w show akustyczno-tanecznych.

Układy choreograficzne Jaroslava Moravčíka  wyznaczają się pewnymi charakterystycznymi cechami: wyjątkowym słownikiem ruchu, dowcipem, niezwykłym wyczuciem rytmu, dynamiki i ekspresji tanecznej. Chętnie wykorzystuje rekwizyty i nietradycyjne metody choreograficzne. Świetnie zna się na folklorze, ale także na kanonie klasycznego i nowoczesnego tańca z akcentem na rytm.

Jaroslav Moravčík działał przede wszystkim na Słowacji, ale niezatarty ślad zostawił również w czeskim środowisku teatralnym i filmowym. Współpracował z Narodowym Teatrem Morawsko-Śląskim w Ostrawie, pracował dla Teatru im. Jiřego Myrona w Ostrawie, Opery Narodowej w Pradze oraz Teatru Cieszyńskiego, z którym udało mu się zdobyć czeską prestiżową teatralną „Nagrodę Talii”. Jako choreograf zapisał się także w realizacji na 360-stopniowej scenie wielonarodowej opery rockowej „Pietro e Lucia”. Uczestniczył także w przygotowaniach musicalu „Quo vadis”, nie mniej ważnym osiągnięciem  są jego układy choreograficzne do filmów, np. „Fontána pro Zuzanu 2”, „Let čápů”, „Muzika”, „Cinka Panna a Jánošík”.

Z realizacji: musical „Quo vadis”, choreografia do filmu „Fontána pro Zuzanu 2”, wielonarodowa opera rockowa „Pietro e Lucia”, spektakl Północnoczeskiego Teatru Opery i Baletu w Ústí nad Łabą pt. „Cikánské kořeny/í” zdobył „Nagrodę Talii” w 2008 r., spektakl Teatru Cieszyńskiego pt. „Báthoryčka” („Hrabina Batory”) zyskał „Nagrodę Talii” w 2013 r., itd.

Słowo od reżysera

„Z baśnią w różnych wersjach niemal każdy z nas w ciągu życia się spotkał lub nadal spotyka. Ale najprawdopodobniej najpiękniejsze wspomnienia łączą się z okresem dzieciństwa. Opowieść do nas wówczas przemawiała w symboliczny sposób, trudno uchwytny słowami, i pozostawiła w nas ślad, nasionko, które wykiełkuje w odpowiednim momencie naszego życia. Uwielbiam baśnie. Nawet moje pierwsze całowieczorowe przedsięwzięcie choreograficzno-reżyserskie pt. „Čertoviny” („Diabelskie sztuczki”) było przeznaczone dla dzieci. Podczas przygotowań inscenizacji zamieniłem się w dziecko… Baśń otwiera nieograniczone źródło fantazji nie tylko dla mnie jako twórcy, ale także dla widza”.